#16 Ellard Voigt

Gepubliceerd op 29 juni 2021 om 11:38

Ellard kiest Jens Voigt. Daar word ik wel een beetje vrolijk van. Deze Duitse meesterknecht en hardrijder is een zeer sympathiek mens en heeft jarenlang in het wielerpeloton meegereden. Hij won niet veel, want dat doen knechten over het algemeen niet, maar toch pakte hij twee etappes in de Tour en eentje in de Giro. Dat doen niet zo heel veel renners hem na.

Hij is maar liefst 17 keer opgestapt om deel te nemen aan de Tour. Maar helaas heeft hij er 3 niet uitgereden. Ik heb de reden van zijn opgave in 2009 (een valpartij) nog helder op het netvlies. In de afdaling van de Col du Petit Saint Bernard (ik twijfel nu of ik een grap moet maken over die rothonden ook altijd, of het feit dat het een beetje jammer is dat het de Petit en niet de Grand Saint Bernard was, dat klonk tenminste nog een beetje) kwam hij met ongeveer 70 km/uur ten val. Er was een kleine oneffenheid in de weg en daar lag Jens, minuten lang ‘levenloos’ op het asfalt. Gelukkig kwam hij eraf met een Jukbeenbreuk en een hersenschudding.

Het jaar erop viel de beste man weer! (Ellard had je toch niet beter een renner kunnen nemen die wat beter op zijn fiets blijft zitten). Gelukkig toen (zoals ze zo mooi in België zeggen) ‘zonder erg’. Weliswaar bebloed, kon hij verder. Maar, zijn fiets niet! Zijn fiets had een gebroken frame, en dat  fietst echt heel onhandig (gelukkig heeft Ellard wel altijd zijn materiaal op orde). Ploegleiders waren al door en daar sta je dan en de ‘Voiture Balai’ (bezemwagen) wacht tot je instapt. Dan is Parijs echt heel ver.

Maar hier hebben we een geboorte van weer één van die fantastische verhalen die de Tour rijk is. Gelukkig werd er op die plek ook een wielerkoers voor kinderen gehouden. Leuk natuurlijk als de Tour langs het dorp komt. Een fransman die met zijn auto vol kinderfietsen naar de kinderkoers rijdt ziet Jens staan en stopt. Jens ziet de fietsen en vraagt of hij er een mag lenen. Dat mag. Dit lijkt een verhaal van eind goed al goed, maar Jens is een boomlange man van 1,90 meter en de fietsen zijn voor kinderen. Daarbij waren de pedalen gemaakt voor reguliere schoenen en waren niet uitgerust met het ‘kliksysteem’. Desalniettemin leende Jens de knalgele kinderracefiets, om 20 kilometer verderop pas weer over te stappen op zijn reservefiets. Iedere andere renner zou alsnog buiten de tijd binnen gekomen zijn, maar niet Jens. Jens is namelijk een tempobeul, een tijdrijder pur sang, een hardrijder, die net zo makkelijk alleen als op kop van een peloton rijdt. Hij heeft zelfs (op een ander moment uiteraard) het werelduurrecord verbroken. Hij weet uiteindelijk aan te sluiten bij het laatste peloton (ook wel ‘de bus’ genoemd) en finisht op tijd.

Ik begrijp de keuze van Ellard wel. Ook Ellard is lang, sympathiek en eigenlijk niet gemaakt voor de bergen, maar wel een onvervalste hardrijder. Ze hebben veel overeenkomsten. Jens verteerde de bergen altijd prima en dat zal Ellard ook doen.

Waar Jens trouwens ook goed in was, is kinderen krijgen. De beste man heeft 6 kinderen. Dus wat dat betreft mag Ellard nog even aan de bak.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.